Bunlarin ustune, Blizzard'da isimden aldigim haz turlu (ve su an bahsetmek istemedigim) sebeplerden dolayi eski isimden daha az.

Ama bir kere bile "keske yapmasaydim" demedim. Bu sirket benim en cok calismayi hayal ettigim yerlerdendi. Buraya gelmeseydim yasayacagim "acaba"nin yaninda simdiki huzursuzluklarim hicbir sey.

Gayet muhtemel yanlis bir secim yapmis olmam. Duzeltilir. Fakat pismanlik duzelmezdi. Keyfim yerinde.

(Daha da kisisel bir blog yazisi yazmamistim herhalde hayatimda).

D3'te gercek parayla acik artirma sistemi aciklandi nihayet, merakla bekliyordum insanlarin tepkilerini bakalim nasil olacak... Ilk duydugumda sok olmustum simdi herkesin oldugu gibi. Bu sokun ilk etkisini atlatmak icin epey bir zamanim oldugu icin simdi bir iki kelam etmek istiyorum konuyla ilgili;

Oncelikle sistemin getirdigi dezavantajlar:

- Cok parasi olan birisi pek emek sarfetmeden oyundaki en iyi esyalara sahip olabilir. Bu da ozellikle PVP'de bazilarinin motivasyonunu yitirmesine sebep olabilir. Cogu oyun sadece kozmetik unsurlari ya da zaman kazandiran bonuslari parayla elde etmeye izin veriyordu simdiye kadar.

-Diablo'nun cok temel bir dinamigi en iyi kilica zirha vs sahip olmak icin gunlerce calismakti. Simdi bunlara sadece parayla sahip olabilecek olmak yine ayni sekilde oyunun cekiciligini azaltabilir bazilari icin.

- Kardesinizin bir ara bilgisayarinizi ele gecirip gercek paranizi harcama ihtimali korkutucu.

- Aldiginiz bir sey bir sonraki patch'te nerf'lenirse biraz siniriniz bozulabilir... Ama bu da isin eglencesinin bir parcasi bence. Ve tam tersi sekilde deger kazanabilir de her sey.

Avantajlar:

- Gercekci olursak, alim satim her zaman vardi D2'de. Sadece bu illegal yollardan ve hic de guvenli olmayan bir sekilde yapiliyordu. Artik bu risk ortadan kalkacak. Cin'de cocuklari gunde 20 saat oyun oynamaya zorlayarak para kazananlarin bunu Diablo'da yapamayacaklarini bilmek guzel.

- Sadece Diablo oynayarak gercek para kazanabilecek olmak cok heyecan verici bence.

- Esyalar Blizzard tarafindan satilmiyor, alisveris tamamen oyuncularin kendi arasinda. Bu da oyun dengesinin onarilmaz sekilde bozulmasini engelleyecektir. Cok nadir olan bir kilic hala cok nadir ve dolayisiyla cok pahali olacak, herkes bunu alip gezemeyecek. Eger almak istiyorsaniz eskiden nasil saatlerce bunun pesinden kosuyorsaniz simdi de aynisini yapabilir, ama eskiden eliniz bos kalabilirken artik yeterince iyiyseniz bu sirada edindiginiz ivir ziviri satarak o kilica ulasabilirsiniz.

- Cok Diablo oynayarak kazandiginiz paralarla baska oyunlar alabilirsiniz ya da ornegin WoW aboneliginizi bedavaya getirebilirsiniz. Super fikir degil mi?

Sonuc olarak, sahsen buyuk bir cesaret ornegi gosterilerek daha onceden yapilmamis bir seyin denendigini dusunuyorum. Getiri/goturulerinin ne olacagini zaman gosterecek. Ancak dilerseniz bu olaylar hic yokmus varsayip eskisi gibi Diablo oynamaya devam etmenizin onunde de hicbir engel yok bence.

Picasso memleketi olan Ispanya'ya diktator Franco rejimi altinda donmemeye yemin etmis ve hayatinin sonuna kadar Fransa'da kalmis. Picasso'nun tirnagi olabilmek gibi bir iddiam yok ama takinacagim tavir ayni olurdu ailevi sebeplerle bir gun donme ihtimalim olmasaydi. Kabullenemedigim seyler var Turkiye'de yasamakla ilgili.

Bunlarin icinde en buyugu, internetin icinde bulundugu durum ve yoneticilerin bu konuda gosterdigi sinir tanimayan cehalet. Ben bilgiye ulasimimin denetlenebildigi, kisitlanabildigi bir ulkede yasamayi kabullenemiyorum. Dunyanin butun bilgisi elimizin altinda fakat birileri vanalari kafalarina gore acip kapatabiliyorlar. Evet, bu kesinlikle kabul edilemez.

Lutfen siz de kabullenmeyin bu sacmaligi. Siyasi, dini, ahlaki gorusunuzun ne oldugunun hicbir onemi yok. 2011 yilinda yasamakta olan bir birey olarak, bu sekilde yonetilmeyi ve kisitlanmayi hak etmiyorsunuz.

Degistirmek icin ne yapilabilir? %50'nin zafer sarhoslugundayken birileri, bilmiyorum...

Dolayısıyla şu noktada Blizzard’da çalışmak vesilesiyle çocukluk hayallerimin sınırlarına sığmayacak kadar heyecan verici bir şeylere ulaşmış olmama rağmen, hissettiğim şey Taso koleksiyonumu tamamladığım günküyle tamamen aynı.

Bence bu hisle nasıl başettiğimiz başarımızı belirleyen en önemli faktör. Başarının hemen ardından bir sonraki hedefi belirlemek gelmeli, aksi takdirde büyük transferin ardından kaybolup giden nice futbolcunun yolundan gideriz.

Beni içten içe mutlu eden şey başardıklarım değil, istediğim şeyi başarabildiğimi bilmenin verdiği güven. Zaten başardıklarım mutlu etseydi bir sonraki hedefe ulaşacak motivasyonum kalmazdı ve başarısız olurdum. Mantıklı, değil mi?